یا عشق ...

                

                          کاش می توانستم بر آسمان بنویسم چقدر دوستت دارم   

                  تا  چه آفتابی باشد و چه بارانی ، هر لحظه عشق را بر تو ببارم ... بتابم ...

                                                                                           

                                                                   

خوش به حال من و تو ...

 

                       یا عشق

    ....

      دو مجسمه ، یکی سیاه و دیگری سرخ ،در آغوش هم ایستاده

                    گاه شاخه گلی میان آنها را خوش عطر می کند...

   آنقدر ایستاده به هم می نگرند ، بی حرفی ، بی حرکتی ، بی تغییری ، آنقدر، آنقدر، آنقدر ...

   آنقدر تا پوشیده از گرد و غبار اطراف می شوند و باز هم هیچ حرکتی نمی کنند ...

            شاید باید دستی شاخه گل خشک شده را کنار بگذارد ، آغوششان را بگشاید ،

           نوازششان کند ، گرد و غبارشان را به باد سپارد و  نمناکشان کند ...

                                                                               تا باز تازه شوند و براق ...

          خوش به حال من و تو که  دو مجسمه نیستیم ...

                               ما را لبخندی خوش عطر می کند ،

                               لبخندی که هرگز خشک نمی شود ، خاطره نمی شود

                                                 لبخندی که عکس نمی شود ،

                                                 لبخندی که مدام و هر لحظه هست و می روید و باز می روید و ...

          خوش به حال تو و من که گرچه دو مجسمه ی هر آن کنار هم ، نیستیم 

                                                      ولی هیچ آن خاک گرفته نمی شویم ...

          خوش به حال من و تو که آغوشمان همیشه براق است ، همیشه ، تا ابد

                 ابدیتی که هیچ وقت خشک نمی شود ، خاک نمی گیرد ، شکسته نمی شود ...

                                                     و نیاز مند نمی شود به دستی ،

                                                                                ـ  غیر از دستهای تو و من  ـ

                                                                                                                      ...